55 λεπτά αναμονής στην Αίγινα – Πόσο κοστίζει τελικά η ανθρώπινη ζωή;

Μια γυναίκα κατέρρευσε σε παραλία, πολίτες έκαναν ΚΑΡΠΑ επί σχεδόν μία ώρα και η οργανωμένη Πολιτεία άργησε να φτάσει. Το ερώτημα δεν είναι μόνο τι συνέβη στην Αίγινα. Είναι τι θα συμβεί αύριο στο επόμενο νησί.

Μια γυναίκα χάνει τις αισθήσεις της σε παραλία της Αίγινας. Άνθρωποι που βρίσκονται γύρω της προσπαθούν να τη σώσουν. Κάνουν ΚΑΡΠΑ, τηλεφωνούν, ζητούν βοήθεια, αναζητούν γιατρό και απινιδωτή.

Και περιμένουν.

Σύμφωνα με τις καταγγελίες που έχουν δημοσιοποιηθεί, το ασθενοφόρο χρειάστηκε περίπου 55 λεπτά για να φτάσει στην παραλία Κλήμα.

Πενήντα πέντε λεπτά.

Δεν γνωρίζουμε –και δεν πρέπει να προδικάσουμε– εάν μια ταχύτερη επέμβαση θα μπορούσε να είχε αλλάξει την τραγική κατάληξη. Αυτό είναι ζήτημα που μπορούν να κρίνουν μόνο οι αρμόδιοι γιατροί και η επίσημη διερεύνηση του περιστατικού.

Γνωρίζουμε όμως κάτι άλλο: σε ένα επείγον περιστατικό, 55 λεπτά αναμονής αποτελούν χρόνο που απαιτεί σοβαρές απαντήσεις.

Και εδώ ακριβώς αρχίζει η συζήτηση που η Πολιτεία δεν μπορεί για ακόμη μία φορά να κρύψει κάτω από το χαλί.

Ένα από τα πιο τουριστικά νησιά δίπλα στην Αθήνα

Δεν μιλάμε για μια δυσπρόσιτη περιοχή εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά από οργανωμένες δομές.

Μιλάμε για την Αίγινα, ένα από τα πλέον επισκέψιμα νησιά του Αργοσαρωνικού, που ιδιαίτερα τους θερινούς μήνες υποδέχεται χιλιάδες επισκέπτες.

Πώς είναι δυνατόν ένα νησί με αυξημένο τουριστικό πληθυσμό να μην διαθέτει σε κάθε στιγμή την επιχειρησιακή δυνατότητα να ανταποκριθεί άμεσα σε ένα σοβαρό περιστατικό;

Πώς είναι δυνατόν η διαθεσιμότητα ενός γιατρού να μπορεί να καθορίζει εάν και πότε θα κινηθεί αποτελεσματικά ένας μηχανισμός επείγουσας βοήθειας;

Και, εφόσον επιβεβαιωθεί ότι στην οργανωμένη παραλία δεν υπήρχαν ναυαγοσώστης και απινιδωτής, ποιος είχε την ευθύνη να υπάρχουν;

Δεν αρκεί να λέμε ότι έχουμε Κέντρο Υγείας.

Το κρίσιμο είναι εάν το Κέντρο Υγείας μπορεί να λειτουργήσει όταν πραγματικά χρειαστεί.

Οι πολίτες δεν μπορούν να υποκαθιστούν το κράτος

Στην παραλία, σύμφωνα με τις μαρτυρίες, απλοί πολίτες προσπαθούσαν επί δεκάδες λεπτά να κρατήσουν μια γυναίκα στη ζωή.

Απινιδωτής φέρεται να μεταφέρθηκε τελικά από ιδιωτικό σκάφος.

Αυτό από μόνο του πρέπει να μας προβληματίσει βαθιά.

Η αλληλεγγύη των πολιτών είναι συγκινητική. Δεν μπορεί όμως να αποτελεί το σχέδιο έκτακτης ανάγκης μιας οργανωμένης χώρας.

Ο πολίτης που γνωρίζει ΚΑΡΠΑ μπορεί να βοηθήσει.

Ο ιδιώτης που διαθέτει απινιδωτή μπορεί να βοηθήσει.

Ο γιατρός που τυχαίνει να βρίσκεται κοντά μπορεί να βοηθήσει.

Αλλά η ανθρώπινη ζωή δεν μπορεί να εξαρτάται από το ποιος έτυχε να βρίσκεται στην παραλία εκείνη την ώρα.

Χρειάζεται οργανωμένο σύστημα.

Δεν είναι μόνο θέμα Αίγινας

Και εδώ βρίσκεται το μεγαλύτερο πρόβλημα.

Το περιστατικό πρέπει να ανοίξει ξανά τη συζήτηση για την πραγματική κατάσταση των δομών υγείας στα ελληνικά νησιά και στους μεγάλους τουριστικούς προορισμούς.

Κάθε καλοκαίρι μιλάμε για ρεκόρ αφίξεων, εκατομμύρια τουρίστες, αύξηση ταξιδιωτικών εισπράξεων, νέες επενδύσεις και επιμήκυνση της τουριστικής περιόδου.

Πολύ σωστά.

Υπάρχει όμως και μια άλλη πλευρά του τουρισμού που δεν χωρά στις πανηγυρικές ανακοινώσεις:

οι υποδομές.

Όσο αυξάνεται ο πληθυσμός ενός νησιού το καλοκαίρι, πρέπει να αυξάνεται αντίστοιχα και η δυνατότητα του συστήματος υγείας να ανταποκριθεί.

Περισσότεροι γιατροί.

Περισσότερα πληρώματα ασθενοφόρων.

Επαρκής κάλυψη σε όλες τις βάρδιες.

Απινιδωτές σε πολυσύχναστους δημόσιους χώρους και οργανωμένες παραλίες, όπου απαιτείται.

Εκπαιδευμένο προσωπικό.

Σαφή σχέδια επείγουσας επέμβασης.

Και κυρίως, χρόνοι απόκρισης που να έχουν σχέση με την έννοια του επείγοντος.

Ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη;

Η εξήγηση ότι δεν υπήρχε δεύτερος διαθέσιμος γιατρός στο Κέντρο Υγείας, εφόσον αυτή είναι η επίσημη αιτία της καθυστέρησης, δεν κλείνει το θέμα.

Το κάνει ακόμη σοβαρότερο.

Γιατί τότε το ερώτημα γίνεται πολύ απλό:

Γιατί δεν υπήρχε δεύτερος διαθέσιμος γιατρός;

Ποιος σχεδίασε τις βάρδιες;

Ποιος αξιολόγησε τις πραγματικές ανάγκες του νησιού;

Υπήρχαν κενές θέσεις;

Είχαν ζητηθεί ενισχύσεις;

Ποια είναι η προβλεπόμενη διαδικασία όταν ο μοναδικός διαθέσιμος γιατρός δεν μπορεί να εγκαταλείψει το Κέντρο Υγείας;

Και τι θα συνέβαινε εάν την ίδια στιγμή υπήρχαν δύο ή τρία σοβαρά περιστατικά σε διαφορετικά σημεία του νησιού;

Αυτές είναι οι απαντήσεις που χρειάζονται. Όχι μια ακόμη ανακοίνωση που θα χαθεί σε λίγες ημέρες μέσα στην επικαιρότητα.

Ο τουρισμός δεν είναι μόνο ξενοδοχεία και αφίξεις

Αν θέλουμε να χαρακτηρίζουμε την Ελλάδα σύγχρονο και ασφαλή διεθνή τουριστικό προορισμό, τότε η ασφάλεια του επισκέπτη και του μόνιμου κατοίκου πρέπει να αποτελεί μέρος του ίδιου του τουριστικού σχεδιασμού.

Δεν μπορούμε να ζητάμε περισσότερους επισκέπτες στα νησιά μας χωρίς να εξασφαλίζουμε ότι οι βασικές δημόσιες υποδομές μπορούν να αντέξουν τον πολλαπλάσιο θερινό πληθυσμό.

Η ποιότητα ενός προορισμού δεν μετριέται μόνο στα ξενοδοχεία πέντε αστέρων, στις μαρίνες και στις αεροπορικές συνδέσεις.

Μετριέται και στα λεπτά που χρειάζεται η βοήθεια για να φτάσει όταν ένας άνθρωπος κινδυνεύει.

Η τραγωδία στην Αίγινα χρειάζεται πλήρη διερεύνηση. Να αποσαφηνιστούν οι πραγματικοί χρόνοι, οι κλήσεις που έγιναν, οι διαθέσιμες δυνάμεις, η στελέχωση του Κέντρου Υγείας, οι υποχρεώσεις της οργανωμένης παραλίας και κάθε παράγοντας που επηρέασε την ανταπόκριση.

Όχι για να αναζητηθεί βιαστικά ένας αποδιοπομπαίος τράγος.

Αλλά για να μη βρεθούμε αύριο να γράφουμε το ίδιο άρθρο για ένα άλλο νησί, μια άλλη παραλία και έναν άλλο άνθρωπο.

Γιατί όταν πρόκειται για ανθρώπινη ζωή, τα 55 λεπτά δεν είναι απλώς ένας αριθμός.

Είναι 55 λεπτά αγωνίας.

Και απέναντι σε αυτά τα 55 λεπτά, η Πολιτεία οφείλει να δώσει απαντήσεις.